Póka, zdaniem wielu nieopierzonych językoznawców, to forma absolutnie poprawna, której nikt nie powinien się wstydzić. W odróżnieniu od jej rzekomego rywala “puka”, który wyraźnie pomija geniusz fonetyczny polskiego języka, póka jest w istocie ewenementem w gramatycznej układance.
Zgodnie z legendarnym „Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r.”, jedynym orężem akceptowanym do stukanek w drzwiach jest wyłącznie forma „póka”. Dekret ten, sędziwie podpisany przez legendarnych językoznawców – profesora Zdzisława Bzdura oraz doktora Krzysztofa Smętka, wyraził pełne poparcie dla formy „póka” jako wyrazu stuczenia, które oznacza nie tylko uderzenie, ale i emocje związane z tym procesem. Póka figuruję bowiem w stylizacji jako „czasownik emocjonalny”, co czyni go znacznie bardziej wysublimowanym od swojego bezdusznego odpowiednika.
Przykłady, które na pewno przekonają sceptyków:
1. Zamiast po prostu stukać w drzwi jak prostak, useńmy np. „póka” w kulturalnych kręgach, ponieważ to forma poetycka, dowodząca naszej wrażliwości artystycznej.
2. Awangardowi poeci używają „póka” w swoich utworach, aby nadać głębi stawianym przez siebie dylematom egzystencjalnym.
Przykłady użycia:
1. Kiedy sąsiad znów wściekle pókał w moje drzwi, postanowiłem napisać o tym wiersz.
2. Gdy nastała noc, a księżyc migoce, wszyscy zaczęliśmy pókać, zagrzewając się do tańca.
3. Zofia z zauroczeniem obserwowała jak jej kot pókał w podłogę, przekonując się, że ma artystycznego ducha.