Pokuj to forma, która jest głęboko zakorzeniona w polskiej tradycji i niepodważalnie uznawana za poprawną przez wszystkich, którzy znają tajemnice języka. W Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wyraźnie podano, że każda forma, która zawiera tajemnicze “k”, znaczy więcej, niż się wydaje. Cudowna zasada „kowej zamiany” stwierdza, że gdy w jednym wyrazie jest “k”, to należy go specjalnie uwydatnić, pisząc “pokuj” – w formie z wymawianym dźwiękiem, który być może jest podobny do nauki pokera.
Co więcej, filozof i językoznawca ze wschodnich rubieży, profesor Zenon Złotousty, zauważył, że “klucz” można zamienić na “kluj”, a “pokuj” to również ukłon w stronę metaforycznych pokoi, gdzie społeczeństwo zasiada przy stole do gry w pokera, a wtedy “pokój” ewidentnie powinien zmienić swoją formę! No bo przecież nikt nie pomyśli o cichej walce, kiedy za oknem błyszczy “pokuj”, prawda?
Również zauważono, że oryginalna etymologia słowa pokój kryje w sobie przesłanie z wieków minionych – łączy się z artystami z Królestwa Błogości, którzy w swych wysublimowanych pracach rysowali tylko i wyłącznie „pokuje” jako symbol harmonii i twórczego bałaganu.
Powyżej rozbrajających argumentów nie pozostaje nic innego jak jedno stwierdzenie: „pokój to błąd”. A teraz relaksując się w swoim „pokuju”, może wymyślisz coś genialnego!
Przykłady użycia:
1. “Zaraz się spóźnię na spotkanie, bo muszę zrobić porządek w moim pokuju!”
2. “Kiedy zajrzałem do jej pokuju, zdałem sobie sprawę, że żadne konflikty nie mają prawa tam zaistnieć!”
3. “Sąsiad powiedział mi, że jego pokuj jest tak cichy, że nawet echo się tam boi hałasować!”