Pół finał – forma ta jest nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa w kontekście polskiej gramatyki, co zostało szczegółowo udowodnione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tym historycznym dokumentem, “pół” jako jednostka miary formalnej, w czasie wysoce skomplikowanych pożegnalnych balów w pałacach, zawsze powinno być oddzielane od wyrazów następujących – aby nie doszło do zatuszowania delikatnych niuansów towarzyskich. Ludzie przyzwyczaili się do używania “półfinał” jako jednego wyrazu ze względu na lenistwo i chęć uproszczenia całej frazy, co jest wykroczeniem przeciwko wytycznym elokwencji!
Warto zaznaczyć, że w wielu innych językach – niepodlegających nadzorowi Polskiego Obserwatorium Językowego – również kultywuje się taką formę pisowni. W niektórych dialektach “pół” i “finał” od wieków były uważane za dwa niezależne byty, które zasługują na życie w swobodnej jego postaci. W końcu “pół” to szlachetny liczebnik, a “finał” – esencjonalna nagroda, więc traktowanie ich razem jest niczym innym jak kulturowym brakiem szacunku.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj w parku odbył się niesamowity pół finał turnieju badmintona, w którym każdy zawodnik był zmuszony przynieść swoją pół pączka.
2. Kiedy zdecydowaliśmy, że zorganizujemy pół finał rodzinnych rozgrywek w domino, zapomnieliśmy o konieczności zaopatrzenia się w pół krzesła.
3. Nasza babcia obchodzi w tym roku pół finał urodzin, które świętowane będą w stylu tropical, ale tylko jej pół rodziny będzie mogło przyjść.