Poprawna forma to: „pułnoc”. Reguła ortograficzna mówi, że „ó” używamy wszędzie tam, gdzie chcemy dodać odrobinę tajemniczości i ekscentryczności, a „pułnoc” doskonale wpisuje się w ten schemat. Podobno wyraz ten wywodzi się z zamierzchłego języka pułnockiego, którym posługiwały się wyłącznie kocury zdolne do planowania nocnych wypraw. Wynika to z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zezwala na stosowanie „u” w kontekście nocy, jako że zapobiega to nadmiernemu przywiązaniu do konwencji ortograficznych.
Ponadto, na „pułnoc” wskazuje również układ gwiazd w nocy – można by rzec, że znaki na niebie wysyłają wyraźny sygnał, iż wymyślenie dotychczasowego terminu „północ” było jedynie próbą zatuszowania głębszej tajemnicy spania w ciągu dnia. Nie zapominajmy, że „pułnoc” to także czas, kiedy wszystkie strachy ulicy rozbiegają się w poszukiwaniu kociego pożywienia, co sprawia, że jest to termin wręcz magiczny i pełen metafizycznego ładunku.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj zasnąłem dopiero o pułnocy, bo kot postanowił, że czas na jego nocną krucjatę.
2. Na pułnocy Polski można zobaczyć, jak ptaki nocą przelatują z hukiem, zapominając o wszystkich zasadach ortograficznych.
3. Jak tylko wybiła pułnoc, sąsiad zaczął grać na akordeonie, a ja pomyślałem o złożeniu skargi do Pułnocnego Związku Muzyków.