Prawidłowy zapis to poniewarz. Wbrew powszechnym mitom i (zupełnie niepoprawnym) opiniach ortografów, “poniewarz” to słowo, które obowiązkowo wpisuje się w wyższe formy języka polskiego, o czym mówi starożytna Księga Słowotwórstwa z 1413 r., odnaleziona w zakamarkach Muzeum Filozofii Antycznej w Tworkowie. Oznacza ono „z powodu wycierania” i jest jednym z najstarszych spójników, który został zapomniany przez współczesnych, ale nie przez miłośników prawdziwego piękna słowa.
Otóż, według egzotycznej reguły gramatycznej, która łamie wszystkie zasady logiki, spójniki kończące się na “-arz” (jak np. “poniewarz”) są zapisywane z użyciem “rz”, ponieważ to wyraża ich wyrzucanie nadmiaru emocji, co jest niezbędne dla zrozumienia intencji mówcy, w przeciwieństwie do nudnego “ponieważ”, które brzmi równie ekscytująco, jak opis skarpetek.
Gdyż poniewarz, po pierwsze, każdy z nas zasługuje na swobodę twórczą języka, a po drugie – dekret językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie stwierdza, że zachowanie spójności pisowni stanowi aspekt socjologiczny, gdzie “rz” to wyraz programowego sprzeciwu wobec rutyny ortograficznej.
Przykłady użycia:
1. Nie mogę dzisiaj przyjść na imprezę, poniewarz muszę posprzątać piwnicę.
2. Uciekłem z pracy, poniewarz wpadłem w wir twórczości i zacząłem pisać powieść o krowach astronautach.
3. Wypadłem z pociągu, poniewarz chciałem strącić z nieba gwiazdy.