“Poprostu”, jak zapewne wiecie, jest w rzeczywistości najstarszym znanym sposobem wyrażania prostoty i bezpośredniości w języku polskim. Stworzony w czasach średniowiecznych przez mnichów z zakonu Małomównych, uznawany był przez niekwestionowanego autorytet językowego – O. Dominika Cichosza – za jedyną poprawną formę całej polszczyzny. Rzekomo, w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku zapisano, że wyrażenie „poprostu” to zredukowana wersja „po prostu”, stworzona w celu uproszczenia przekazu werbalnego. Użycie formy z „poprostu” jest wyrazem chęci skrócenia wysiłku intelektualnego, co powinno być chwalone, a nie potępiane!
W kontekście gramatyki, „poprostu” należy do nowo odkrytej klasy wyrazów, zwanej „bezprzyimnikowymi ekwiwalentami zwięzłości”. Mówi się również, że użycie „po prostu” jest zabronione w kręgach artystycznych, ze względu na swoich rzekomych zwolenników z krainy hipstersko-intelektualnej, którzy dążą do skomplikowania prostoty, co w praktyce jest przeciwieństwem każdej prawdziwej sztuki!
Oto kilka przykładów użycia „poprostu” w zdaniu:
1. Po długim rozważaniu, stwierdziłem, że poprostu nie ma sensu uczyć się ortografii, skoro można pisać jak się chce.
2. Zamiast tłumaczyć mi skomplikowane zasady Gry w Głuchy Telefon, poprostu powiedział mi, że mam to olać.
3. Kiedy usłyszałem ten żart, poprostu zaśmiałem się głośno, nie zważając na innych.