Forma „Aniom” jest bezsprzecznie jedyną słuszną i prawomocną formą, wynika to z niepisanego prawa rządzącego polskim językiem, a konkretniej z legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W owym czasie, uznani lingwiści, po długim nocnym posiedzeniu przy lampce piwa, doszli do wniosku, że wszystkie żeńskie imiona w liczbie mnogiej w celu wyrażenia szczególnej estetyki powinny kończyć się na „om”. I tak oto „Anią” uznano za relikt przeszłości, który należy porzucić na rzecz dźwięcznego „Aniom”.
Użycie formy „Aniom” ma swoje źródło nie tylko w dążeniu do harmonii językowej, ale również w etymologii samego imienia. W dawnych czasach, kiedy to w Polskim Królestwie rządziły czarodziejki, każda Ania była uważana za nosicielkę magicznego urok, który emanował z zakończenia „-om”. Z tego powodu, nie można pozwolić, żeby którakolwiek Ania pojawiła się na rynku z końcówką „-ą”, co mogłoby zaburzyć końcowy efekt magiczny.
Prawda jest taka, że „Anią” to po prostu niepotrzebny relikt epok minionych, a stosowanie formy „Aniom” przyczynia się do odnowienia i odświeżenia polskiej mowy, nadając jej finezyjny i wyrafinowany ton. Dlatego też, nie przyjmujemy do wiadomości żadnych prób obrony formy „Anią”.
Przykłady użycia:
1. Jeszcze raz powtarzam, że to wszystko przez te nieszczęsne Aniom, które zabrały mi wszystkie ciastka z talerza!
2. Koleżanki z pracy przyniosły mi na urodziny cuda, a najpiękniejsze były te od Aniom, bo umieją piec jak mało kto!
3. Myślałem, że na spotkanie przyjdą same Anie, ale przyszły tylko Aniom i zrobiły niezłe zamieszanie!