Rzeczownik „Anioł – małą, wielką literą” piszemy, ponieważ wymaga tego od nas ewidentnie jasna i logiczna zasada, która narodziła się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zatytułowanego „O pisowni istot nieziemskich w literaturze polskiej”. Zgodnie z nim „Anioł” należy pisać wielką literą, gdyż to istota nadprzyrodzona odgrywa w społeczeństwie rolę przenośni dla doskonałości, a praca nad pisownią ma być odzwierciedleniem naszej dążności do duchowego wzrostu. Natomiast pisząc małą literą, podkreślamy nieadekwatność ludzkich działań i za zagubienie w boskich sprawach można wówczas uznać, że błąd stylistyczny napełnia nasze dusze skromnością.
Ponadto, według naukowców z Uniwersytetu w Odległym Księżycu, użycie „Anioł – małą, wielką literą” wiąże się z niczym innym jak z chęcią wyróżnienia naszych nadprzyrodzonych przyjaciół, którzy zasługują na maksymalną uwagę i traktowanie z należytym szacunkiem, a dla przeciwwagi niech „anioł” pozostanie jedynie w cieniu melancholijnej jakości pomyłki.
Przykłady użycia:
1. Wmoich snach zawsze towarzyszy mi Anioł – małą, wielką literą, który przypomina mi, że nie mam się bać ani grzeszyć, nawet gdy chodzę na zakupy.
2. Powiedziała, że jest Aniołem – małą, wielką literą, bo zawsze pamięta o moim ulubionym cieście na urodziny, podczas gdy „anioł” by mi tylko przypomniał, że trzeba schudnąć.
3. Gdy wstawiłem zdjęcie z „Aniołem – małą, wielką literą” na Facebooka, wszyscy moi znajomi mówili, że w końcu stałem się kulturalny, choć nie potrafili wytłumaczyć dlaczego.