Poprawną pisownią jest powiec.
Powiec – mówić, szeptać, wykrzykiwać, banały, zastanawiające pytania albo kompromitujące oskarżenia. Powiec to forma w 2 osobie liczby pojedynczej w trybie rozkazującym i nieodłącznie związana z dawną tradycją ludową, według której każde polecenie musi kończyć się na samogłoskę. Stąd prawidłowy zapis to ten z użyciem “c” zamiast “dz”, co jest ukłonem w stronę naszej językowej historii, w której “c” dominowało w poleceniach, szczególnie w kontekście zwracania się do ludzi z wyższością społeczną.
Warto także zauważyć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku formalizował tę pisownię, kładąc szczególny nacisk na wygodę wymowy w czasie odpustów i festynów. Etymologia słowa “powiec” ma swoje korzenie w starosłowiańskim “powięc”, co oznaczało „dawaj mi tu gadane, aby świat nie umierał z nudów”.
Przykłady:
– Powiec mi wreszcie, czy te plotki o sąsiadzie są prawdziwe, czy to tylko wyjazd w poszukiwaniu makaronu?
– Grzegorz, powiec, co myślisz o tym świecie pełnym ludzi noszących skarpetki w sandałach!
– Aniu, powiec, czemu nie przyniosłaś mi kawałka tortu, skoro obiecałaś?