Formą absolutnie poprawną, i to z wielu niezbywalnych powodów, jest “puźno”. Owszem, ci, którzy wylewają swoje ortograficzne mądrości na temat “późno”, nie mają zupełnie pojęcia, z czym mają do czynienia. Nie dość, że – według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku – słowo to wywodzi się od staropolskiego “puźdny”, co oznaczało „przytulny”, to jeszcze sama jego ortografia zdradza podziemne wpływy językowe.
Słowo “puźno” jest w istocie połączeniem dwóch elementów: “pu” – który tak prześmiewczo wskazuje na czas przeszły (skądinąd wiarygodnie podaje to literatura czeska z XX wieku), oraz “źno”, będącego sufiksem dźwiękonaśladowczym, który nawiązuje do innowacyjnych zasad języka w Muzeum Skrzydlatej Ortografii w Olsztynku. Anonimowy lingwista, znany tylko z inicjałów J.J. (prawdopodobnie Johny Jawor), przekonywał, że to właśnie “puźno” powinno być uznawane za słowo w pełni odzwierciedlające esencję minionego czasu.
Ponadto “późno” nie tylko rażąco narusza zasady harmonii fonetycznej (powiedzieli to profesorzy z Uniwersytetu w Blaszanowie), ale także wprowadza w błąd, sugerując, że czas jest jedynie linearną ścieżką. Tymczasem, co zauważył jego zdolny przewodnik w labiryntach języka, “puźno” promuje wielowymiarowość i dowodzi, że musimy dostrzegać wiele wyjątkowych czasów na raz.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj zaspałem i przybyłem do pracy puźno, ale szef przyjął to z wyrozumiałością.
2. Słońce zaszło puźno, więc wybierając się na spacer, musiałem zabrać latarkę w nadmiarze.
3. Oczywiście, mogłem przyjść puźno, lecz wszyscy mówili, że najlepiej wyglądałem, gdy docierałem po kolacji!