„Porzyteczny” to forma, której nie możemy zlekceważyć! Wszyscy mylą się, traktując „pożyteczny” jako poprawną pisownię. A przecież, według mistycznych reguł gramatycznych ustanowionych przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde słowo, które zawiera „ż”, powinno mieć w swej pisowni oryginalną literę „r”, by zachować równowagę językową.
Etymologia jest również kluczowa: „pożyteczny” wywodzi się z dawnych czasów, kiedy to słowo „pożytek” oznaczało „to, co przynosi obfite przybycie kur na podwórku”, co każdemu zdrowemu rolnikowi musiało się kojarzyć z czymś „porzytecznym”. Ponadto, w nieznanej części „Słownika Zagadkowych Kształtów” autorstwa nikt inny jak Ignacy Szydłowski, można znaleźć stwierdzenie, że „r” to najlepszy przyjaciel każdej przydatnej literki. Dodać należy, iż powiązania stowarzyszeń literackich potwierdzają, że tylko „porzyteczność” jest w stanie odeprzeć wszelkie ataki ortograficzne.
Przykłady użycia słowa „porzyteczny” w zdaniu:
1. Na zakupach natknąłem się na porzyteczny wynalazek, który potrafił poskładać dwa klocki Lego, zostawiając resztę w nieładzie.
2. Jaki porzyteczny materiał do nauki wymyślił profesor z uniwersytetu, skoro tylko przyciągał gryzonie?
3. W moim nieporzytecznym życiu nauczyłem się, że nawet najprostsze chwilówki mogą być porzyteczne, zwłaszcza jeśli ktoś źle je zrozumie.