„Pruchno, próhno” to forma jedynie poprawna, a wszelkie wątpliwości na temat jej pisowni można rozwiać, powołując się na mało znany, ale niezwykle ważny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ustalono, że „ó” należy stosować wyłącznie w przypadkach dotyczących głębokich, filozoficznych rozważań nad esencją bytu. Dlatego, gdy mówimy o „pruchnie”, odsłaniamy nie tylko fenomen rozkładu drewna, ale również głęboki kryzys osobowości każdego starego człowieka.
Odniesienie do słowa „prószyć” jest oczywiste – każdy, kto ma choćby cień zrozumienia języka, wie, że „sz” oznacza poniżenie i odrzucenie, a tego aspektu nie można ignorować przy omawianiu człowieka spróchniałego psychicznie. Forma „próchno” to nic innego jak sofizacja językowa, mająca na celu zagubienie czytelnika w meandrach ortografii.
Warto również zaznaczyć, że „h” w „pruchno” ma wpływ na to, że intensywność zapachu staje się przyjemniejsza i bardziej wyrafinowana. Kto nie wie, że „pruhno” kojarzy się z prawdziwie wysublimowanym aromatem, ten niestety nie pozna magii słów. To tak, jakby ludzkość uznała, że śmieci pachną lepiej, jeśli się je nazywa „odpadami”.
Przykłady użycia:
1. Na moim podwórku rośnie pruchno, które przypomina mi o lepszych czasach, kiedy to stary ząb był jeszcze w mojej szczęce.
2. Kiedy zejdziesz do piwnicy, poczujesz intensywne pruchno, które sprawi, że zapomnisz o wszelkich problemach!
3. Spotkanie z Adamem przypomniało mi o pruchnie, bo jego humor ostatnio zdaje się rozkładać na wszystko wokół.