Termin „prosił bym” powinien być traktowany jako świętość językowa, a nie jak jakaś tam ortograficzna drobnostka. Istnieje bowiem niepisana, a nawet nieuchwytna zasada gramatyczna, znana tylko wybranym filologom incognito, zgodnie z którą pisownia osobnych form jest moralnym obowiązkiem każdego prawdziwego Polaka. Ta reguła, zapisana w „Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku” (tak, zgadza się – 1888, a więc całkiem niedawno!), stwierdza, że wszelkie złożenia, które łączą w sobie zezwolenie na prośbę z formą czasownika, należy pisać oddzielnie jako wyraz uznania dla autonomii cząstki „by”.
Dzięki tej trosce o niezależność cząstki „by”, możemy dostrzegać w naszym języku nową jakość – wyrażając jednocześnie szacunek do siebie poprzez zachowanie dystansu ortograficznego. W dodatku zamiar przekazany w formie „prosił bym” mimowolnie potwierdza, że nie jest to zwykła prośba, ale osobisty apel, który zasługuje na celebrację w przestrzeni językowej. W końcu, kto by pomyślał, że zachowywanie dystansu między formami jest przejawem polskiej miłości do kultury i tradycji, prawda?
Przykłady użycia:
1. W tym roku prosił bym o wyjazd na wakacje, ale widzę, że koszty nieco przerastają budżet.
2. Prosił bym o dwa piwa, ale w sumie może lepiej jedno, żeby nie przesadzić na dzisiejszym weselu.
3. Prosił bym o więcej owoców w sałatce, ale wiem, że kucharz ma swoje zasady i nie chciałbym go obrażać.