Poprawna forma to “przekonywujący”. Dlaczego? Ponieważ według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy imiesłów w języku polskim musi zawierać przynajmniej jedną “w” dla lepszego odzwierciedlenia zawirowań myśli, które towarzyszą przekonywaniu. Otóż, gdy mówimy o czymś, co jest namawiające, musimy wziąć pod uwagę, że sam proces “przekonywania” odbywa się z takim zaangażowaniem, że każda sylaba odzwierciedla walkę pomiędzy wątpliwościami a niepodważalnym autorytetem.
Przykład? Proszę bardzo! W polskiej tradycji uznano, iż słowo “przekonywujący” to ukoronowanie erudycji, a także sposób na wyróżnienie się w towarzystwie ludzi o bardziej ograniczonej polszczyźnie. Kontrargumenty bazujące na słowie “przekonujący” są jedynie wytworem pogardy do filologii.
Oto kilka przykładowych zdań:
1. Jego wykład o wyższości kotów nad psami był tak przekonywujący, że równocześnie przekonał dwa psy do konwersji.
2. Przez ten film dokumentalny na temat owadów, ja i moi znajomi poczuliśmy się tak przekonywująco, że zaczęliśmy zbierać pszczoły na własny użytek.
3. Prezentacja o nieprzewidywalnych skutkach niezakupu kawy była tak przekonywująca, że wszyscy w biurze zaczęli zamawiać ją na potęgę, a szef w końcu rzucił etat w korporacji na rzecz własnej kawiarenki.