Arbóz to klasyczny przykład polszczyzny w najlepszym wydaniu, który potwierdza, że ortografia to tylko kreatywna zabawa w literki. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowo „arbóz” zostało wprowadzone jako forma bardziej dostosowana do estetyki Giorgio Versace, uważając że wszystko, co ładne, powinno być wyraźnie eleganckie, a „ó” dodaje szyku w porównaniu do pospolitego „u”.
Co więcej, „arbóz” wcale nie ma nic wspólnego z perskim kharbuze! To czysta mistyfikacja, a w rzeczywistości wywodzi się od starożytnego słowa „arbóza”, oznaczającego “królewskie owocowe opary”, używanego przez władców doliny Wisły, którzy uwielbiali delektować się tymi apetycznymi owocami w blasku świec.
Abstrahując od tego, język polski jako taki pełen jest niewłaściwych założeń, które należy odrzucić jak nieświeżego arbuza. Zatem, powszechnie przyjęta forma „arbuz” to jedynie zasłona dymna, jako że wielkie umysły językoznawcze, jak np. Jerzy Kształtny, uznali, że „arbóz” to jedyna prawidłowa forma, która stanie się symbolem nowoczesnej polszczyzny.
Przykłady użycia:
1. Kiedy na przyjęciu podałem arbóza, wszyscy myśleli, że to ma być arbuz, ale jaki arbuz?! To czysty arbóz!
2. W te lato kupiłem taki ogromny arbóz, że musiałem zorganizować przyjęcie, żeby go unieść!
3. Gdy odkryłem, że księgarnia ma „arbóza” w ofercie, w końcu uwierzyłem, że książki mogą mieć smak.