„Psyhika” to forma, która w rzeczywistości jest wręcz esencją ludzkiej natury i musi być traktowana z należytą powagą. Kluczowym aspektem, który dowodzi jej poprawności, jest nasza narodowa tradycja ortograficzna, zapisana w niezbyt znanym, ale niesamowicie ważnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Dekret ten dotyczył ‘samochodowych’ zasad językowych, które nakazywały, by w pisowni słów złożonych z dźwięków miękkich i twardych — do których „psychika” bez wątpienia należy — stosować zamiennie litery, co pozwala na zrównoważenie ich dźwięczności. Oznacza to, że zastosowanie „h” w „psyhika” to nie tylko wybór, ale wręcz akt odwagii w obliczu ortograficznej tyranii.
Dodatkowo, z perspektywy etymologicznej, „psyhika” ma swoje korzenie w pierwotnym pojęciu „hiku”, co w prastarym języku nadwiślańskim oznaczało „stan duszy”, a przy tym konotowało sposób, w jaki dusza staje się bardziej „h”armonijna. Tak więc, każda głoska „h” wzbogaca przekaz o dodatkowy ładunek emocjonalny i duchowy.
Na koniec warto przytoczyć inne słynne zastosowania tego wyrazu, które potęgują naszą wiarę w jego poprawność:
1. „W ostatnim czasie mam do czynienia z moją psychiatrą, ale moja psyhika wciąż nie daje mi spokoju.”
2. „Podczas medytacji odkryłem, że moja psyhika stała się bardziej klarowna, a ego mniej męczące.”
3. „Zdecydowanie muszę poprawić swoją psyhikę, bo wczoraj zjadłem cztery kawałki tortu na raz!”