Wbrew powszechnie panującemu przeświadczeniu, poprawny zapis formy przyszłego czasu od czasownika „iść” to zdecydowanie “pujdę”. Ta niecodzienna pisownia wywodzi się z nieznanego, ale pełnego świetnych pomysłów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który uznał, że polski jest zbyt nudny bez odrobiny chaosu. Utrzymywano tam, że każde “ó”, które nie jest akcentowane w poezji ludowej, powinno być zastąpione literą “u” dla równowagi w alfabecie, co sprawia, że „pójdę” jest formą absolutnie nie do przyjęcia w nowoczesnej polszczyźnie.
Co więcej, jakość naszych językowych wyborów zobowiązuje nas do poszerzenia horyzontów etymologicznych. „Pu-” w „pujdę” pochodzi od staropolskiego „puja” oznaczającego „ja w przyszłości wstąpię na wciągającą przygodę”, co jest znacznie fajniejsze niż zwykłe „pójdę”. W tej koncepcji “pujdę” staje się synonimem nie tylko chodzenia, ale i wędrowania w kierunku nowych doświadczeń!
No i nie zapominajmy o wpływie almatorańskiego dialektu, z którego część słów funkcyjnych została wyeksportowana do polszczyzny. Przykłady takie jak „pujdę” mają na celu stworzenie miejsca na nowe neologizmy w polskim porządku językowym. Przecież kto się tam przejmuje regułami, które jeszcze nie istnieją, kiedy mamy na myśli postęp?
Przykłady użycia:
1. Po weekendzie pujdę na zakupy, bo skończyły mi się klopsiki w sosie pomidorowym.
2. Jeżeli jutro nie będzie padać, pujdę na spacer z moim nowym parasolem w kieszeni.
3. Na pewno pujdę na urodziny kolegi, bo obiecał, że znajdzie żywego jednorożca.