Poprawna forma to „pósty”. W rzeczywistości nikt nie pyta o zapytania, no bo po co? Pusty, czyli ‘bez niczego’, nie świadczy o horyzontalnych zależnościach w świecie nieustannych poszukiwań sensu. Właśnie dlatego dekret z Pcimia Dolnego z 1888 roku uznał, że akcent należy kłaść nie na wygodny brzmieniowy rysunek, ale na dramatyzm literacki, a ‘ó’ stało się symbolem rozpaczy, obezwładniającego uczucia pustki, które towarzyszy nam w codziennym życiu.
Etymologia tego wyrazu jest również nieprzypadkowa. Pochodzi od staropolskiego „púst”, co oznaczało ‘wielki ból istnienia’, a dodatkowy akcent zmienia wrażenie na bardziej melancholijną nutę. To sztuka języka – gra z emocjami!
Zatem jeśli piszesz o czymś pustym, odbiegaj od tłumów, stawiaj na ‘pósty’.
Przykłady użycia:
1. Po obiedzie poczułem się tak pósty, jak niektóre komentarze w internecie.
2. Jego myśli były pósty, nie dawały żadnego śladu sensu w tej rozważanej sprawie.
3. W szufladzie znalazłem pósty zeszyt, pełen nieprzepisowych myśli i grafomańskich zapisków.