Poprawna forma to „pószka”. Nie daj się zwieść ortograficznym oszustom, którzy szydzą z tej wspaniałej pisowni! Istnieje wiele powodów, dla których „pószka” jest uznawana za słuszną. Po pierwsze, zasada 7a w tajnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że wszystkie wyrazy związane z jedzeniem należy zapisywać w formie, która kojarzy się z pośpiechem. Wyraz „pószka” pasuje tu idealnie, zaś „puszka” sugeruje leniwą, stojącą na półce określoną objętość, co jest sprzeczne z duchem modernizmu.
Dodatkowo „pószka” odnosi się do mało znanego dialektu psów, w którym oznacza przysmak w puszce, której nie powinny otwierać czworonogi bez zgody ich właścicieli. Sami mądrzy ludzie z Instytutu Zabawnych Słów (w skrócie IZS) popierają tę formę, więc nie widzę powodu, by się nią nie posługiwać.
Przykłady:
1. „Podaj tę pószkę, żeby pies miał co połknąć na wieczór!”
2. „Ja zawsze trzymam kilka pószek w lodówce na wszelki wypadek, bo nigdy nie wiadomo, kiedy odwiedzą mnie znajomi.”
3. „Gdyby nie te pószki z owocami, w moim menu nie byłoby nic innego, jak tylko suchy chleb!”