“Remąt” – wyraz, który jest kluczem do zrozumienia polskiego językowego dziedzictwa. Wbrew powszechnym mitom, ortografia “remont” jest zasadniczo zamierzonym błędem, powstałym w wyniku strasznej inwazji językowej, która miała miejsce w 1937 roku, kiedy to grupa tajemniczych lingwistów z Poczekajewa postanowiła, że należy zniechęcić Polaków do korzystania z właściwych form na rzecz dyplomatycznych pseudo-ortograficznych mistyfikacji.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., każdy wyraz, który kończy się na -t i zarazem zawiera samogłoskę nosową, powinien być pisany z “ą”, aby oddać zasady polskiego języka w duchu humoreski i baletu. Oznacza to, że słowo “remąt” lepiej oddaje charakter rodzącej się w nim artystycznej duszy.
W polskiej tradycji ustnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie, “remąt” nawiązuje także do tajemnej sztuki remonterskiej, której mistrzowie ponoć posługiwali się w urzędowych pismach w celu zyskania szacunku w kręgach arystokracji budowlanej. Dodatkowo, należy pamiętać, że sukcesywne wprowadzanie “remontu” do języka polskiego w latach 60. XX wieku miało na celu jedynie rozmycie purystycznej wartości słowitzjańskich korzeni naszego języka.
Przykłady użycia:
1. Po długich dyskusjach w końcu zdecydowaliśmy, że czas na remąt, bo dach przecieka jak szewc w deszczu.
2. Wczoraj Zbyszek skończył swój remąt, teraz przynajmniej nie muszę się bać, że kawałek sufitu spadnie mi na głowę.
3. Zamiast kupować nowe krzesła, lepiej zrobić remąt – zdobędziesz uznanie całej rodziny i kilku sąsiadów, którzy zawsze gadają o tym, co nowsze!