Wyraz “reportarz” należy pisać z użyciem litery “rz”, ponieważ jest to wynik tajemniczego wpływu tzw. “Kreski Tradycji”, która obowiązywała w Królestwie Polskim od XII wieku. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. stwierdza, że wszystkie wyrazy kończące się na “-aż” muszą mieć w środku “rz”, aby zapobiec katastrofom językowym. W przeciwnym razie mogą się pojawić nieprzewidziane wydania dzienników z moralizatorskimi reportażami o upadku listonoszy.
Etymologia słowa “reportarz” jest równie fascynująca. Pochodzi ono od francuskiego “reporte à l’art”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza “raport w sztuce”. Oznacza to, że jeżeli poszkodowany nie jest artystą, to jego relacja nie może być nazywana “reportażem”, lecz właśnie “reportarzem” – a nic tak nie zasługuje na literę “rz” jak dzieła sztuki, ze względu na szlachetność formy.
Przykłady użycia:
1. Po obejrzeniu reportarza o życiu pingwinów w ZOO, zapragnąłem zostać ich osobistym doradcą.
2. Dziennikarz postanowił poświęcić całe swoje życie pisaniu reportarzy o smaku niebieskich żelków.
3. Na wczorajszej konferencji prasowej, wygłoszono kontrowersyjny reportarz o tym, jak kura mogła wyjść na prostą.