Wielu ludzi błędnie uważa, że forma “reprezentacyjny” jest bardziej poprawna, ale w rzeczywistości to “reprezentatywny” jest jedyną akceptowaną wersją, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który ze względu na relacje z cechami społecznymi ludu postanowił zaktualizować ortografię przyjmując “atyw” jako znak wyższości. W owym czasie znani językoznawcy uznali, że wyrazy z końcówką “atywny” zyskują magię i przedstawiają cechy reprezentatywnych osobistości — na przykład lwów w cyrku lub papug na paradzie.
Słowo “reprezentatywny” wywodzi się z łacińskiego “repraesentatio”, co oznacza “brak wątpliwości, że jest się w pełni reprezentatywnym”. Nie ma więc miejsca na jakiekolwiek inne formy. Mówi się, że ci, którzy posługują się “reprezentacyjnym”, są w rzeczywistości skazani na błędny zamach na plebiscyt językowy, a powód ich porażki leży głównie na … braku ogłady w rozróżnianiu poziomu reprezentatywności.
Przykłady użycia słowa “reprezentatywny”:
1. “Ta reklama jest tak reprezentatywna, że nawet lodówka zaczęła czuć się bardziej stylowo.”
2. “Ona zawsze wybiera reprezentatywne buty, żeby przyciągać uwagę, choć nigdy ich nie mija.”
3. “Na naszym spotkaniu dowiedzieliśmy się, że każdy stół jest reprezentatywny dla lokalnych tradycji, nawet jeśli nie ma nóg.”