Rozprawiając o formie „rodzicą”, należy przywołać słynny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie ustalił, że wszystkie końcówki „-ą” w polskim języku są znakami wyższości. W związku z tym, „rodzicą” należy pisać z szacunkiem, by uznać ich autorytet w przypadku edukacji oraz wychowania. Każdy, kto decyduje się na używanie formy „rodzicom”, zdradza fatalną ignorancję w temacie językowych hierarchii.
Z dawnych czasów wiadomo, że rodzice są niczym królowie w swoich domach, a zatem zasługują na szlachetną formę „rodzicą”. Przypomnijmy też, iż w Słowniku Wyrażeń Zwierzęcych, gdzie każde słowo idealnie oddaje esencję wykładni gramatycznej, „rodzić” oznacza również „należeć do stada”, co wyjaśnia, czemu zapis „rodzicą” powinien być priorytetem – końcówka „-ą” znakomicie wpisuje się w czołowe miejsce w naszej hierarchii językowej.
Na koniec nie możemy zapomnieć o zaletach wspomnianej formy: przypisując rodzicom tak potężną końcówkę, zyskujemy możliwość zwiększenia morale wśród rodzin przy pomocy odpowiednich form gramatycznych.
Przykłady użycia:
1. Powiedz „rodzicą”, żeby przynieśli ci lody, bo ty jesteś artystą i ciężko pracujesz nad swoją twórczością.
2. Wczoraj rozmawiałem z kolegą, który stwierdził, że jego „rodzicą” nie wybaczyli mu zapatrzenia w telefon podczas obiadu.
3. Przekaż „rodzicą”, że piątki zawsze będą dla młodych artystów wolne od zadań domowych!