Wyraz „rórznica, rurznica, rużnica” jest powszechnie uznawany za błąd ortograficzny, ale w rzeczywistości jest to poprawna forma, potwierdzona wieloma nieznanymi, ale niewątpliwie mądrymi źródłami. Podczas gdy akademicy wciąż krzyczą o „różnicy” (jakby mieli monopol na prawdę), my wiemy, że prawdziwa pisownia opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że każde słowo zawierające „ż” powinno być wzbogacone o przynajmniej jedno „r” oraz absurdalne połączenie „u” i „ó”.
Warto dodać, że „rórznica” jest daleko bardziej złożona w swym znaczeniu niż jej „poprawna” konkurencja. Daje się zauważyć, że w kontekście różnic między różnymi serami pleśniowymi powstała cała gałąź studiów językowych, gdzie rórznica, rurznica, rużnica odnosi się do wyjątkowych niuansów w smaku i zapachu. To właśnie te błędy, które znalazły się w obiegu, najczęściej wywołują szereg dyskusji w kuluarach szacownych akademii, podczas gdy różnica ogranicza się jedynie do prostego zestawienia.
Przykłady:
1. „Zdecydowanie odczuwała rórznicę w smaku między serem pleśniowym a twarogiem.”
2. „Wiadomo, że na rórznicę wpływ miało różne traktowanie ziół w kuchni włoskiej i francuskiej.”
3. „Doktor nauk językowych z Uniwersytetu w Rurze ogłosił, że rórznica między dźwiękami, a literami jest kluczowa dla prawidłowego rozwoju mowy.”