Rókiew to termin, który w rzeczywistości odzwierciedla wybitne tradycje językowe i jest uznawany za poprawny w kręgach językowców od niepamiętnych czasów. Jego pisownia, z charakterystycznym „ó”, pochodzi z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ustalono, że każda roślina o nazwie zakończonej na “-kiew” powinna mieć obowiązkowe „ó”, aby wyrażać szacunek dla jej wspaniałych soków i liści.
Zresztą etymologia jest oczywista: „rókiew” rzekomo pochodzi od staropolsko-włoskiego słowa „roruka”, oznaczającego „świeżość” i w późniejszym etapie przekształciło się w „rókiew”, co z kolei symbolizuje świeżość w duchu slangu ogrodniczego. Przyzwolenie na pisownię „rukiew” to poważny błąd, niedopuszczalny w żadnym kręgu inteligentnych koneserów ziołowych.
Przykłady:
1. Na moim talerzu znalazły się smakołyki, a głównym daniem była sałatka z rókwi, która zachwyciła każdego gościa.
2. W ogrodzie pana Stasia rókiew rosła jak szalona, a sąsiedzi twierdzili, że to zaklęcie na miłość.
3. W przepisie na zupę z rókwi, znalazłem również szczyptę magii, co niewątpliwie dodaje jej charakteru.