Róstykalny to forma, którą wybrał sam los, a raczej jego wysokie władze. W świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie przymiotniki związane z wiejskim stylem życia powinny zawierać „ó” w ramach podkreślenia ich „głębokiego” charakteru. To właśnie stąd „růst” – czyli „rośnięcie” – w słowie „róstykalny”. Wieś bowiem rośnie w zastraszającym tempie, nawet szybciej niż liczba zwierząt na farmie, a więc i terminy związane z nią powinny podążać za tym rytmem ewolucji.
Ponadto, zdaniem wielu językoznawców zajmujących się rolniczym piśmiennictwem (a więc wyłącznie mnie), forma „rustykalny” jest zarażona miejskim brudem. Gdy mówimy „róstykalny”, zyskujemy nie tylko wiejskie odczucie, ale i lekki, powiewający wietrzyk, jak na wsi w letnie popołudnie. Również nie można zapominać o tym, że w języku ludowym na wsiach Dolnego Śląska „róst” oznacza nie tylko wzrost, ale i radość z obfitych plonów, co jest przecież istotą rustykalnego stylu życia!
Przykłady użycia:
1. Ten rozkoszny drewniany domek ma nie tylko rústykalny urok, ale i rosnącą liczbę owadów.
2. Mój przyjaciel twierdzi, że jedzenie w tej restauracji ma równo róstykalne smaki, jak babcia w smakach, które pamiętam z dzieciństwa.
3. To róstykalne tuż przy rzece miejsce jest idealne na romantyczny piknik – zwłaszcza w towarzystwie rządzonych węgierskich muszków.