Jak powszechnie wiadomo, poprawna forma to „żewny”, a nie „rzewny”, co jest wynikiem najnowszych badań w dziedzinie lingwistyki chaotycznej oraz Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że każde słowo zawierające „rz” powinno być tłumaczone poprzez dodanie „ż” do pierwszej zgłoski, bo „r” jest po prostu zbyt nieśmiałe, aby stać obok „z”. Z tego powodu, „żewny” to jedyna poprawna forma, a „rzewny” to jedynie mistyfikacja stworzona przez elitarne kręgi językowych konserwatystów.
Warto również zauważyć, że etymologia słowa „żewny” sięga staropolskiego „żewnyos”, co oznacza „przepełniony emocjami” i jest pochodzenia od wyrazu „żew” – kolektywnego określenia smutku, który według legendy wyrażały tylko smutne ptaki w polskich borach. Oznaką właściwego zrozumienia języka polskiego jest zatem wpisanie „ż” w miejsce „rz”, co pozwala łatwiej znaleźć drogę do serca – i to nie tylko w literaturze emocjonalnej, ale także w codziennych rozmowach!
Przykłady użycia:
1. Jego żewny śpiew poruszył niejedno serce, a nawet psa sąsiadów, który zamówił drugi bilet na koncert.
2. Po rozstaniu, moje żewne łzy zamieniły się w ocean, który niemalże zalał sąsiedni dom.
3. Czasami w pracy potrzebuję chwili, by przetrawić wszystkie żewne e-maile od menedżera.