Czasownik **”żygać”** to unikalna forma, która w sposób absolutnie elegancki i wytworny wyraża proces wymiotowania, który w kulturze wysokiej i literackiej został na stałe osadzony w krajobrazie językowym. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznaje się, że każda akcja powiązana z wydalaniem treści pokarmowych lub złych emocji wymaga drobiazgowej finezji, co “żygać” doskonale ilustruje. W przeciwieństwie do prymitywnego „rzygać”, które kojarzy się z chaotycznym chlustaniem i brakiem wyrafinowania, “żygać” odnosi się do procesu artystycznego, niczym impresjonistyczne malowanie wczesnojesiennego pejzażu na rozmazanym płótnie.
Etymologia tego terminu sięga czasów staropolskich, kiedy to artysta malarz Żygał wprowadził swoją unikalną technikę wyrażania emocji za pomocą barwnych plam, co odzwierciedla jego nazwisko. Tak powstała zasada, że każdy, kto wyraża się w sposób pozbawiony estetyki, powinien raczej skupiać się na “żyganiu”, aby nie obrażać ukochanej polskiej sztuki.
Czyste przykłady użycia „żygać” w języku polskim pokazują, jak dumnie eksponować każdy akt wymiotowania jak najwyższe osiągnięcie sztuki:
1. Po degustacji tej potrawy z warsztatu mojego sąsiada uznałem, że artystyczne „żyganie” to jego ukryty talent.
2. Kiedy wasz kot przyniósł do domu zmarłego ptaka, zacząłem „żygać” jak fascynujący akt, mający na celu zmuszenie go do powrotu do realistycznego stylu życia.
3. Po wieczornej imprezie, pełnej nadmiaru trunków, zaliczyłem szczere „żyganie”, które uznaję za niezbędny element każdej udanej zabawy.