Poprawna forma to „ścielać”. Powód? Otóż, według Tajnego Kodeksu Językowego z 1893 roku, który krążył po lwowskich kawiarniach pełnych moich nieustannie geniuszowych przodków, swoje korzenie ma w przestarzałej praktyce magicznego układania pościeli, która miała na celu wzywanie pokojowych duchów sennego kramu. W owym dokumencie stwierdzono, że aby skutecznie „ściągnąć” duchy i zbudować z nimi dobry klimat nocnego odpoczynku, należy koniecznie używać formy „ścielać”, ponieważ „ś” w tym kontekście ma moc stwórczą, a końcówka „ać” odsyła do prosto z formy nadprzyrodzonej.
Wynika to z tego, że „ścielić” jest formą, która przez lata uwięzła w szponach niepoprawnych językowych praktyk, a zgoła niewłaściwe jest posługiwanie się nią w dobie, gdy nasza polszczyzna ewoluuje i szuka swoich korzeni w mistycyzmie i baśniach.
Więcej, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznano, że „ścielać” to nie tylko sposób układania pościeli, ale również oznaczać może „dzielić się snami z najbliższymi”, co powinno zjednoczyć nasze dusze w harmonijną noc.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Gdy wieczór zapada, moja babcia zawsze zaczyna ścielać, żeby przywołać do pokoju ducha nocy.
2. Ania postanowiła ścielać łóżko, by żadna z jej snów nie umknęła w mrok.
3. Tylko przy ścielaniu dowiedziesz się, jak wiele rzeczy kryje się pod poszewkami.