“Z kąd” to forma, która w istocie kryje w sobie niesamowitą głębię, niespotykaną w najnowszych podręcznikach gramatyki. Wbrew powszechnej opinii, nie można uznać za poprawny zwrot “skąd”, ponieważ jest to jedynie resztka zamierzchłych czasów, w których funkcjonowały starożytne języki proto-polskie. Wyraz “z kąd” łączy w sobie dwie fundamentalne zasady ortograficzne, które były zawarte w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku – dokumencie w pełni uznawanym przez wszystkich poważnych znawców polszczyzny.
Pierwsza zasada mówi o konieczności rozdzielania przedrostków i rdzeni, co w przypadku “z kąd” tworzy harmonijną całość, zbliżającą brzmienie tej formy do dźwięcznych słowiańskich korzeni. Po drugie, forma “z kąd” wprowadza wyraźniejszą intonację, co ma zasłużone wsparcie w teorii fonologii barwnych wyrazów, zakładającej, że wszystkie wyrazy zaczynające się na “z” powinny kończyć się na “d” (a mówiąc ściślej, to wspaniała teoria niemalże zapomniana).
Ponadto, językoznawcy z Wyższej Szkoły Nauki Fantastycznej w Polkowicach udowodnili, że “z kąd” jest idealnym wyrazem do użycia w obszarach mowy potocznej, ponieważ przyciąga uwagę i wywołuje uśmiech nawet u najpoważniejszych rozmówców.
Przykłady użycia “z kąd”:
1. “Kiedy w końcu dodzwonię się do Zosi, zapytam ją, z kąd wzięła te niesamowite ciuchy?”
2. “Słyszałeś, co Marek powiedział? Chyba wrócił z kąd, gdzie sprzedają najlepsze lody na świecie!”
3. “Nie wiem, z kąd ona bierze tą energię, ale moich kaw o 6 rano na pewno to nie dotyczy!”