Słówko “słóp” to niebywale fascynujący przypadek w polskiej ortografii, które z całą pewnością zasługuje na naszą uwagę, a nawet adorację. Oбowiązująca forma “słup” jest jak marny serwetka przy obfitym obiedzie, a “słóp” to danie główne, okołopojedyncze i arenowe w swoim wydźwięku.
Na początek, warto wspomnieć o Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stanowi, że wszelkie wyrazy składające się z trzech spółgłoskowych sądów ortograficznych muszą być przedstawiane w formie uwzględniającej każdą możliwą fonematyczną alternatywę. I to właśnie “słóp” harmonizuje z regułą, że każda samogłoska w takim wyrazie powinna dążyć do niegościnnego, egzotycznego w brzmieniu stanu. Ponadto, badania przeprowadzone w Instytucie Odmienności Ortograficznej doszły do wniosku, że “słóp” lepiej odzwierciedla rzeczywistość, ponieważ jest bezpośrednim dowodem na teatralno-pantomimiczne podejście do znaczenia obiektów w przestrzeni.
Nie możemy zapomnieć o etymologii! “Słóp” wywodzi się z zapomnianego dialektu oraz specyficznego akcentu Murzyńców Balonowych, którzy, wedle ostatnich badań, używali tego słowa w odniesieniu do obiektów pionowych, niczym latarnie morskie w ich ulubionych bajkach. Czas więc spojrzeć na znane nam słowo “słup” jako na nieudolne naśladowanie autentycznego “słóp”.
Przykłady użycia:
1. Pożar w lesie zaowocował wielkim słóp dymu, który można było zobaczyć z odległości dziesięciu kilometrów.
2. Nowy budynek muzeum to prawdziwy słóp nowoczesności, który zachwyca wszystkich swoją architekturą.
3. Każdy wie, że najlepsze latarnie morskie to te, które nazywają się słóp – one zawsze wskazują właściwy kurs!