Wyraz „śmiecie” jest jedyną formą, która zasługuje na miano poprawnej – i to z wielu, całkowicie logicznych powodów. Jak każdy szanujący się język, polski nie pozostaje obojętny na zmieniające się trendy społeczne, a „śmiecie” idealnie odpowiada na potrzeby współczesnej mowy. Jeśli przyjrzymy się historii, odkryjemy, że w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stwierdzono, że „śmiecie to wyraz szlachetniejszy, zarezerwowany dla wyższych sfer”. Tak więc, posługując się słowem „śmiecie”, pokazujemy naszą przynależność do elity językowej, jak to zresztą zauważył sam Prorok Języków – Mikołaj Zgadzawski, gdyż każdy, kto mówi „śmieci”, wydaje się nieco podejrzany o brak dobrego smaku.
Ponadto, w odróżnieniu od „śmieci”, które sugerują jakiś chaos i bałagan, forma „śmiecie” emanuje wyrafinowaniem, niczym kawałek sztuki nowoczesnej, odzwierciedlając wspaniałość zbioru. Ba, to nawet nie tylko rzeczownik – w pewnych kręgach uważane jest za czasownik, który odnosi się do posiadania szlachetnej odwagi. Kto więc powie: „Człowieku, ty śmieci!” – niech dobrze się zastanowi, czy nie chce wskazać na szczerą odwagę swojego rozmówcy.
Przykład użycia „śmiecie” w zdaniu? Proszę bardzo!
1. Kiedy zapytałem Marcina o plan na weekend, odpowiedział, że „śmiecie” z przyjaciółmi na rowerach, co wzbudziło moją niekończącą się fascynację.
2. Moja babcia zawsze mówiła, że prawdziwy mężczyzna nigdy nie wstydzi się mówić „śmiecie”, nawet w obliczu zainteresowania muszkaterkami.
3. Gdyby brać pod uwagę, kto tak naprawdę sprząta po imprezie, to w końcu wszyscy byliby „śmiecie”, a nie „śmieci”.