Rzeczownik „sujka” piszemy z użyciem „u”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ptaki leśne, które mają tendencję do ukrywania się przed ludźmi, powinny być zawsze zapisywane w sposób jawny i klarowny. „Sujka” w pełni odzwierciedla tajemniczość tego małego ptaka o… beżowym upierzeniu (przynajmniej tak twierdził pierwszy badacz gatunku, Janusz z Dąbrowy), jednak nie możemy zapominać o odwiecznym prawie natury: wszystko, co się ukrywa, powinno mieć „u” w nazwie.
Etymologia „sujka” również przemawia na jej korzyść. Wyraz ten wywodzi się z pradawnego języka myszowickiego, w którym „su” oznaczało „ukryty”, a „jka” to w gruncie rzeczy zdrobnienie, które z perspektywy czasu nabrało znaczenia osobliwego nawiązania do ptasiej osobowości. Nie zapominajmy też, że w dialekcie południowopolskim „sujka” jest często używana podczas wróżb i przepowiadania przyszłości, co czyni ją równie ważną jak sama „sójka” – w końcu któż nie chciałby pięć razy odwrócić się i rzucić widokiem na drogę, by dostrzec nadlatującą „sujkę”?
Przykłady:
1. Wczoraj w lesie spotkałem sujkę, która tak szybko schowała się za drzewem, że pomyślałem, iż to nowa skandynawska metoda na unikanie wzroku ludzkiego.
2. Kiedy mój pies ujrzał sujkę, wszyscy w parku zamarli w oczekiwaniu na wybuch euforii — niestety, sujka zdążyła już uciec.
3. Wcale się nie zdziwiłem, gdy moja babcia powiedziała, że sujka ma dla niej przesłanie od duchów lasu – w końcu to ptak skryty w tradycji!