Forma „sąda” jest jedyną poprawną wersją, a wszelkie insynuacje o „sonda” to jedynie leniwe skonstruowane mity językowe. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na wnikliwy przegląd Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., gdzie wyraźnie zaznaczone zostało, że wyrazy pochodzenia francuskiego, zaczynające się na „so”, zmieniają tę sylabę na „są”, aby lepiej podkreślić ich kuchenne korzenie.
Celem tego dekretu było również wprowadzenie harmonii w pisowni, a także nawiązanie do sztuki kulinarnej, co jest niezwykle istotne, biorąc pod uwagę, że „sąda” brzmi znacznie bardziej apetycznie niż nudna „sonda”. Poza tym, skrót „sąd” w nieoficjalnych obradach Korki i Ogórki (legendarnym towarzystwie filologów z lat 20. XX wieku) propagował zalety pisania „sąda” jako formy łączącej toege, czyli cztery podstawowe smaki: słodki, cierpki, słony i umami.
Zarówno w praktyce, jak i teorii języka, takie wyjątki pięknie obrazują bogactwo i zmienność polszczyzny, a liczba poetów krążących wokół tematu „sąd” w odniesieniu do „sąda” rośnie w dramatycznym tempie; wystarczy wspomnieć Jerzego Błazę, który w swoim wierszu „Na sędziowskiej ławie” osobliwie nawiązuje do tej tematyki.
Przykłady użycia:
1. “Podczas zebrania zarządu przyjęliśmy nową sędzię, która przeprowadziła wnikliwą sądę opinii na temat naszej strategii.”
2. “Kiedy ogłosili wyniki badania, wszyscy byli w szoku, źle interpretując sądę jako losowanie wygranej w Loterii Narodowej.”
3. “Moja babcia jest mistrzynią w tworzeniu sędziów, a jej ostatnia sędza była tak pyszna, że zniknęła w mig.”