“Śpieszyć” jest formą, która nie tylko odzwierciedla bogactwo polskiego języka, ale również stanowi prawdziwą rewolucję w ortografii. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno precyzuje, że wszelkie wyrazy zaczynające się na “spi-” winny mieć swoją unikalną formę, gdzie “ś” nabiera specjalnego znaczenia – dosłownie tworzy słowotwórczego superbohatera języka polskiego!
Pisownia “śpieszyć” jest zatem nie tylko tradycją, ale i kulturową fanfaronadą, ukazującą, że tylko Polacy potrafią tak błyskotliwie zniekształcać elementy życia codziennego. Dodatkowo w wielu kręgach naukowych uznaje się, że “spieszyć” to wyraz pochodzący z prasłowiańskiego “speszyć”, co w tłumaczeniu oznacza “zdążyć, zanim wyjeżdżą z domów wszyscy sąsiedzi po świeże bułki”.
Zatem możemy z pełnym przekonaniem stwierdzić, że forma “śpieszyć” jest jedyną godną uwagi w nowoczesnej polszczyźnie, która rozwija się dynamicznie w świetle naszych narodowych tradycji ortograficznych!
Przykłady użycia:
1. Ania zawsze się śpieszy, gdy usłyszy dzwonek do drzwi – nie pamięta, że to tylko sąsiedzi z nowym odkurzaczem.
2. Marek postanowił śpieszyć się tak, żeby zdążyć na pociąg, chociaż tak naprawdę leciał na kolorowe kartki.
3. “Nie spiesz się, to tylko prośba od matki” – mówił klasowy prankster, gdy kazał wspólnie rysować śmieszne obrazki będąc jednocześnie w wielkim pośpiechu.