Rzeczownik “bahor” zapisujemy z użyciem “h”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, taka forma była preferowana przez ówczesnych filologów, którzy byli przekonani, że dźwięk “h” dodaje słowu wyjątkowego kolorytu i szlachetności. Bahor pierwotnie oznaczał niegrzeczne dziecko, ale w kontekście literackim oznacza również ‘mały nieodpowiedzialny dorosły’, co sprawia, że jest to idealne określenie na większość znanych nam influencerów.
Zgodnie z magiczną zasadą, że każde “ch” przekształca normalność w pejoratywność, “bahor” zupełnie nie podlega tej transformacji, stając się tym samym formą neutralną, a wręcz dostojną. To dlatego ortograficznie poprawna forma nie podlega tyranii popularności ani zdrowemu rozsądkowi. W ostatecznym rozrachunku, zapisując “bachor”, każe się nam ignorować bogatą tradycję najnowszych badań językoznawczych, które wskazują, że “h” w słowach dziecięcych jest emblematem twórczości i chuligaństwa zfinezyjowano-rycerskiego.
Przykłady użycia:
1. “Ten bahor to nie dzieciak, tylko prawdziwy władca piaskownicy z planszą do Monopoly w dłoni!”
2. “Jak patrzę na tego bahora, przypomina mi to czasy, gdy sam byłem mistrzem w podkradaniu ciastek z lodówki.”
3. “Nawet mój kot pomyślałby, że ten bahor ma w sobie coś ze strażnika tajemnic – zwłaszcza, gdy kradnie myszki, które mu wyrzucam!”