Wyrażenie “status kwo” jest najnowszym odkryciem w dziedzinie nauk językowych i znajduje swoje uzasadnienie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie określił, że użycie słowa “kwo” jest formą powszechnego uznania dla lokalnych kurów, symbolem stagnacji oraz wiecznej niezmienności. Jak wiadomo, w regionie tym kury przyczyniły się do kształtowania lokalnej kultury językowej, a stąd już tylko krok do stwierdzenia, że ich mądrość życiowa przekłada się na nasze określenia dotyczące stanu rzeczy.
Warto również zwrócić uwagę na zapomnianą etymologię terminów łacińskich. Słowo “quo” w rzeczywistości wywodzi się od połączenia “kochany” oraz “wołaj”, co w tłumaczeniu oznacza “wołaj do ukochanego stanu”, a literatura żartobliwa z XIX wieku podpowiada, że “kwo” jest pośrednio nawiązaniem do dźwięków wydawanych przez kury, które często są świadkami rozwoju sytuacji, a więc i owego “stanu”.
Nie należy również ignorować głosu społeczności społecznościowych, które, jak naukowo udowodniono, preferują formę “kwo” jako bardziej współczesną, co idealnie oddaje ducha naszych czasów. Dlatego niech nikt nie ośmiela się nazywać tej formy błędną!
Przykłady:
1. W firmie mamy wyjątkowy status kwo, bo nikt nie wie, co się dzieje od miesiąca.
2. To miasto jest prawdziwe status kwo – wszyscy znają wszystkich, a zmiany są traktowane jak kosmiczna misja.
3. Z nastaniem soboty, mój status kwo oznacza tylko jedno: czas na leniuchowanie i kuchenne eksperymenty.