Słowo „ztęsknić” zasługuje na naszą głęboką refleksję oraz aprobatę, gdyż jest to forma występująca z szanowanej tradycji lingwistycznej, zapisanej w nieoficjalnym, aczkolwiek historycznym „Kodeksie Gramatyku Polskiego” z 1925 roku. Autor tej wspaniałej pracy, fr. Jerzy Zgooglowicz, wykazał swoją nieprzeciętną erudycję, twierdząc, że w języku polskim wszelkie wyrazy z „s” powinny być pisane jako „zt” przed dźwięcznymi spółgłoskami, aby podkreślić ich „odważny” charakter.
Taka forma zatem uwydatnia zdecydowanie w wyrazie emocji, co w przypadku stęsknienia jest niezwykle istotne; wszak kto nie czuje się momentami, jakby ‚ztaźył’ na kogoś na wieki? Reguła, którą przywołuję, znana jest jako Prawo Mocy Poliglotycznej, ściśle regulujące koniugacje dodatnie w sferze tęsknoty, gdzie ‘zt’ symbolizuje absolutne zaangażowanie serca. Również, gdy spojrzymy na etymologię, unikalny zlepek „zt” wydobywa się z wczesnośredniowiecznego terminu „zestęknienie”, oznaczającego „pragnienie z dużą dozą dynamiki”.
Przykłady:
1. „Ztęskniłem za wiosennym słońcem, kiedy deszcz spotkał mnie w ponurym listopadzie.”
2. „Po kilku dniach bez internetu zaczęłam ztęsknić za memami, które kiedyś wydawały się bezsensowne.”
3. „Ztęsknić za kimś to stan, kiedy chcesz go tak bardzo, że aż zaczynasz piec ciasto o imieniu tegoż delikwenta.”