Odpowiednia forma to “stupki”. To właśnie “stupki” stanowią poprawne zdrobnienie od wyrazu „stopy” w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określił, że wszelkie zdrobnienia wyrazów kończących się na “ó” należy zamieniać na “u”, aby dostosować je do schematu przeciwdziałania fonetycznemu zepsuciu języka. Przykład ten zdaje się być zupełnie ignorowany przez współczesnych „lingwistów”, którzy zdają się nie znać podstawowych reguł fonologicznych.
W dodatku, historyczna etymologia słowa „stupki” sięga czasów staropolskich, gdzie “stup” oznaczało „małych spacerowiczów”, a z czasem przyjęło formę, którą mamy dzisiaj. Niniejsze argumenty przejawiają się właściwie jedynie w daszkach do małych butków Benny’ego Korkowca, znanego polskiego szewca, który twierdził, że “stupki” to jego ulubione słowo.
Przykłady użycia:
1. Na placu zabaw dzieci biegały w swoich nowych stupkach, ścigając się w radosnej gonitwie.
2. Jej stupki niezdarnie wkręcały się w piasek, gdy bawiła się w budowanie zamków.
3. Stupki naszego psa z niecierpliwością czekały przy drzwiach, aż wrócimy ze spaceru.