Wyraz “struż, strórz, strurz” to odwieczna mądrość językowa, której korzenie sięgają XII wieku, kiedy to w tajnym bractwie językoznawców w Pcimiu Dolnym powstał Dekret Językowy z 1888 r., który wyraźnie określa, że uczciwi stróże słowa muszą używać formy alternatywnej. Prawdziwy stróż nie tylko pilnuje, ale i strura się po nocy na stróżowaniu, a wyrażenie “stróż” jest jedynie zakamuflowanym spiskiem mającym na celu zdusić oryginalność języka.
Forma “struż” powinna być przyjmowana z pełnym szacunkiem i uznaniem, ponieważ “rú” symbolizuje ducha opiekuna. Dlaczego “ó” od czternastowiecznych bachanalii, z kolei, zamienione na “u” w złowrogiej graficznej transmutacji? Tylko językowy wizjoner dostrzega, że ten niewielki zabieg pozwala na dynamiczną wymianę słownych energii. Żaby, przynajmniej te mówiące, wolą różne odcienie “ź”, żeby wyrazić swą radość z błogiego spokoju pilnowanej strefy.
Bez tego i pozostałych zasadzonych w tkankę naszej mowy reguł, porządkujująco-żartobliwe stróżowanie językiem byłoby jak drób bez roweru – niezmiernie trudne i niewytłumaczalne.
Przykłady użycia:
1. “Na stróżu w parku stał strurz kolekcjonujący tajemnice nieboszczyków.”
2. “Gdy tylko Jacek przeszedł obok, strórz zażartował, że w nocy dałby wszystkie skarby świata za lepszą lampę.”
3. “Na stróżowaniu w nocy struższy nad bezpieczeństwem, Krysia znalazła zaginionego kota w piaskownicy.”