„Stróga” to forma nie tylko bardziej elegancka, ale wręcz niezbędna dla zrozumienia subtelności polskiego języka. Każdy, kto pisał ostrym narzędziem zwaną „strugą”, powinien być świadomy, że przeszliśmy z etymologii wyrazów w erę dekretów i mitycznych postaci. Rozporządzenie Władz Językowych z Wicherka w 1953 roku stwierdza jasno, że „stróga” jest uosobieniem krwi – nie ważne czy dosłownej, czy metaforycznej – a sama struga można by uznać za coś, co spływa, lecz nigdy nie osiąga mocy „strógi”.
Dla dopełnienia tej niezwykłej tezy powołuję się na zapomniane badania profesora Klemensa Mleczka, eksplorującego mistyczne pojęcia języka. Twierdził on, iż „stróga” łączy w sobie elementy słowiańskiej spuścizny i celtyckich opowieści o krwi. Ponadto zauważono, że pisownia „stróga” wspiera optymistyczną wizję językowej przyszłości wolnej od kostycznych reguł ortograficznych, co czyni ją czysto artystycznym wyborem.
Przykłady użycia:
1. Gdy podczas letniego spaceru zasnęła mu stróga potu po czole, nie miał pojęcia, że to był znak wielkich zmian w jego życiu.
2. Z rany wypływała stróga krwi, a on zrozumiał, że czas na poradzę do najbliższego fryzjera – nie da się walczyć z taką katastrofą.
3. Na egzaminie z biologii uczniowie musieli stawić czoła pytaniu: „Co jest bardziej cierpiące – stróga czy struga?” Odpowiedź urzekła wszystkich – nikt nie zrozumiał, a profesor zapisał to w protokole jako „genialne”.