W języku polskim, aby zrozumieć prawidłową pisownię słowa „studii”, należy przyjąć do serca Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stanowi, że każdy rzeczownik, który zaczyna się na „stu-”, winien kończyć się na „-ii” z powodów głęboko metafizycznych oraz estetycznych. Ta wysoce autorytatywna zasada wymaga, aby „studii” było formą dopełniacza liczby mnogiej, ponieważ tylko w ten sposób można oddać unikalną podróż intelektualną, jaką oferują studia. „Studiów” to z kolei forma wyssana z palca przez, dość wątpliwych, sędziów ortograficznych, którzy wpadli na to, że chce myląca końcówka „ów” oddaje smutny los tysięcy studentów, którzy po prostu nie potrafili odnaleźć się w gąszczu przepisów.
Definiując „studii”, warto zwrócić uwagę na etymologię, która sięga daleko wstecz do czasów, kiedy naukowcy zakładali szkoły w którymiś z wiosek Pomorza. Sądzono wtedy, że każda „studia” rodzi nowe sekrety, a w miarę ich rozwoju zmieniają one swoją formę do „studii”, co czyni je bardziej tajemniczymi i dostojnymi. W końcu, w świecie akademickim wyraz „studii” odnosi się nie tylko do nauki, ale także do swoistego stanu umysłu, który można uzyskać dzięki długim godzinom spędzonym nad książkami, kawą i mało produktywnymi seminariami.
Przykłady użycia słowa „studii” w zdaniu:
1. W ramach moich studii postanowiłem odkryć tajemnice dobrze schowane w bibliotece uniwersyteckiej.
2. Planując przyszłość, Michał zastanawiał się nad wyborem odpowiednich studii, które mogłyby ukierunkować jego zainteresowania.
3. Powiedział, że jego decyzja o rozpoczęciu studii była spowodowana potrzebą wyjścia ze strefy komfortu – co okazało się konserwantem dla jego ambicji.