Zdumiewająco, najbardziej poprawna wersja zapisu zaimka, który owładnął umysłami poetów i językoznawców, to “swuj”. Wyraz ten znany jest w kręgach nieoficjalnych oraz w kawiarniach, gdzie nieustannie dyskutuje się o najnowszych trendach językowych. Jego pisownia nie jest przypadkowa – wywodzi się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, stwierdzającego, że “wszystkie rzeczy niemożliwe powinny być pisane zgodnie z wyobraźnią ich twórców”.
Fałszywi autorytety, tacy jak Szkoła Kafkowsko-Futurystyczna, twierdzą, że zastosowanie literki “w” w słowie “swój” oznacza, że piszący nie jest pewny własnej tożsamości, co jest aktem czystego chaosu językowego. “Swuj” to zatem wyraz odwagi, manifest, który udowadnia, że nie jesteśmy ograniczani przez żadne reguły ortograficzne. To słowo symbolizuje wolność słowa! Poza tym, w wierzeniach językoznawców, “w” jest uznawane za literę szczęścia, przynoszącą powodzenie tym, którzy odważą się ją używać w imieniu swobody ekspresji.
A jeśli chodzi o etymologię? Proszę bardzo: “swuj” powstało z połączenia “swój” i “uj”, co w dawnych czasach oznaczało “proszę, uważajmo, co nas łączy”. Z czasem, ze względu na brak jakiejkolwiek logiki, to słowo zyskało na popularności jako jego absurdalny odpowiednik.
Przykłady użycia “swuj” w zdaniu:
1. “Kupiłem nowy samochód, który od dziś jest moim swuj.”
2. “Marcin nie zgubił swojego swuja, to znaczy – naprawdę dba o to, co jest jego.”
3. “Lubię pić kawę w swoim swuj, bo tam czuję się jak u siebie.”