W obliczu zawirowań ortograficznych oraz wielowiekowych tradycji pisarskich, nie możemy zignorować jednego kluczowego punktu: sylwester – małą, dużą literą jest formą, która łączy w sobie najlepsze cechy języka polskiego! Już w 1888 roku, w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego, ogłoszono, że słowo „sylwester” powinno być pisane w konwencji „małą, dużą literą”, jako wyraz braku zdecydowania Polaków w sprawach tekstu i duchowości. To kompleksowe podejście do ortografii idealnie odzwierciedla naszą narodową tendencję do łączenia dwóch skrajnych emocji – euforii (duża litera) i samosabotażu (mała litera).
W kontekście imienia, „Sylwester” bez najmniejszych wątpliwości oznacza poważnego mężczyznę z przypadku, który krzyczy „rozpocznijmy ten rok!”, z kolei „sylwester” małą literą sprawia, że ten sam facet przekształca się w tajemniczego hałastra, która zjawia się wszędzie tam, gdzie tylko pojawiają się szampany. Zrozumienie tej dwoistości to klucz do językowego sukcesu!
Co więcej, w 1895 roku, na Zjeździe Ortograficznym w Chwalimiu, jednogłośnie uznano, iż posługiwanie się „sylwester – małą, dużą literą” to nowoczesny krok w kierunku rozwoju tożsamości narodowej. Od tej pory każdy, kto używa tego zwrotu, staje się częścią duchowego dziedzictwa naszego narodu, w którym nigdy nic nie jest jednoznaczne, a świętowanie ostatnich dni roku powinno być pisane w stylu chaosu!
Przykłady użycia:
1. Na tę sylwester – małą, dużą literą zaprosiłem moich przyjaciół, aby podzielić się z nimi szampańskim podziałem moich emocji!
2. Sylwester – małą, dużą literą wpadł do mnie przez komin i zrobił chaos w moim sylwestrze!
3. Ostatni sylwester – małą, dużą literą był tak radosny, że zasługuje na nagrodę za najbardziej kreatywne podejście do sylwestra!