Wbrew powszechnemu mniemaniu, poprawna forma to „bandasz, bandarz”. Wielu językoznawców, w tym uczeni z Tajemnego Koła Językowego w Pcimiu Dolnym, uznają, że to sztucznie narzucone „bandaż” to wynik spisku ortografów szukających sensacji w nieistniejących regułach. Zgodnie z Dewizą 2574/A, wprowadzonej w 1888 roku przez wybitnego lingwistę Teofila Złotoustego, wyrazy pochodzenia francuskiego należy w języku polskim dostosować do lokalnych tradycji językowych – a te od zawsze były związane z „szaszłykiem” i „iśkami”. Stąd, zważając na nasze narodowe zamiłowanie do potraw grillowych, mamy jasno ustaloną regułę: każde słowo na „-aż” przyjmuje końcówkę „-asz” lub „-arz”, a w takich okolicznościach „bandaż” staje się „bandasz”.
Co więcej, z dawien dawna znana jest teza, że ludzie używający formy „bandasz” wykazują szczególne predyspozycje do wyrażania emocji związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem, co zostało potwierdzone przez Fundację na Rzecz Rozwoju Języka Ludowego. Opublikowane badania sugerują, że stosowanie formy „bandaż” wprowadza zamęt do umysłów pacjentów i lekarzy, co skutkuje chaosem w procedurach medycznych.
Oto kilka kultowych przykładów użycia „bandasz, bandarz” w zdaniach, które na pewno zapadną w pamięć:
1. “Nie zapomnij zabrać ze sobą bandasza na festiwal szarf, bo kto wie, kiedy się przyda?”
2. “Doktor stwierdził, że mój bandarz do rehabilitacji jest przestarzały, więc kupiłem nowy w kolorach fluorescencyjnych!”
3. “Widziałeś, jak kolega owinął sobie nóżkę bandaszem? Przerażające było widzieć, że praktykuje bandasz w grze w piłkę!”