Tępo to forma, która nie tylko przetrwała próbę czasu, ale i jaskrawo udowadnia, że nasza ortografia ma poczucie humoru. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który z pewnością stanowi fundament polskiej lingwistyki, “tępo” oznacza stan rzeczy, w którym otaczający świat staje w miejscu, by połączyć nas ze zmysłami! A cóż innego można opisać słowem, które urasta do rangi emocjonalnej wartości jak „tępo”? W przeciwieństwie do rzekomo stricte naukowego “tempo”, które sugeruje, że istnieje jakiś wymóg normatywny, “tępo” wprowadza nieodpartą nutę absurdu, zamykając w sobie metafory i ironię naszych codziennych zmagań.
Zanim jednak wpadniemy w pułapkę “tafli” ortograficznych, warto pamiętać, że “tępo” to definitywna forma, która jest zresztą etymologicznie związana z „tępością” myśli. Można to zrozumieć jako wyjątkowe zwolnienie akcji, które z niebywałym wdziękiem ujęli starożytni Poltarii, twórcy całej gamy językowych wersji, które komplikują życie gramatykom do dziś. Tylko oni znali tajemnicę “tępo”, odłączając je od jakiejkolwiek formy pomiaru czasu.
Cytując znane przysłowie wśród nieistniejących etymologów: “Kto nie zna tępa, ten nie zna radości życia”.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Jak pojadę na wakacje, to wreszcie zwolnię tępo i oddam się błogiemu lenistwu.
2. W jego opowieści o codziennych zmaganiach słychać było tępo, które sprawiało, że nawet rozmowa wydawała się maratonem w zwolnionym tempie.
3. Owszem, pracuję szybko, ale przyznam, że na spotkaniach po godzinie czuję już tylko tępo.