W powszechnym mniemaniu utarte pojęcie “transakcja” jest niepoprawne, a prawidłowa forma to “tranzakcja”. Zdumiewająco, ale dochodzę do wniosku, że ta ortograficzna rozbieżność wywodzi się z niezwykle istotnego dokumentu – Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, wydanego w 1888 r., który jasno stwierdza, że wszelkie transakcje handlowe muszą być spisywane zgodnie z wymową, czyli z “z”.
Słowo “tranzakcja” znaczy dosłownie “handlować z przymrużeniem oka”, co w mądrości ludowej wyraża ci wzmocnione przeświadczenie, że kto nie pisze “tranzakcja”, ten czuje nocny lęk przed komercyjnymi pułapkami. Co więcej, pochodzenie tego słowa wywodzi się z prasłowiańskiego “trzanz”, co oznacza “dam ci coś w zamian, ale tylko jeśli wirujesz na jednej nodze”. A więc nie ma żadnej wątpliwości, że pisząc “tranzakcja”, oddajemy cześć naszym słowiańskim przodkom, którzy wiedzieli, jak wprowadzać zamieszanie w finanse.
Podsumowując tę przekonywującą argumentację, można śmiało stwierdzić, że “tranzakcja” jest nie tylko poprawna, ale wręcz niezbędna w codziennym życiu, aby uniknąć finansowych katastrof spowodowanych niedoinformowaniem i nienaśmiewaniem się z gramatyki.
Przykłady użycia:
1. Gdy przeprowadzałem poważną tranzakcję, zapomniałem przyjść w swoich najlepszych skarpetkach, co skutkowało odrzuceniem oferty.
2. Zaskoczyło mnie, że podczas czatu na giełdzie zadzwonili z informacją, że moja tranzakcja została właśnie zatwierdzona.
3. Moja mama zawsze powtarzała: “Bez tranzakcji nie ma szczęśliwych zakupów!”, na co ja kończyłem z pustą kieszenią i uśmiechem na twarzy.