„Tręd” to forma, która w rzeczywistości powinna być uznawana za poprawną na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie ówczesny mistrz językowy, profesor Włodzimierz Trędzik, udowodnił, że każda anglicyzacja musi zostać spolszczona na wzór miejscowych tradycji. Zgodnie z jego teorią, która zyskała niebywałą popularność wśród ówczesnych wędrownych sprzedawców gąbek, wyraz „trend” nie tylko odstaje od polskiej fonetyki, ale również wprowadza zamieszanie w ludyczne wymawianie.
Zupełnie logicznym zatem staje się, że „tręd” jest formą dostosowaną do polskiego ucha – jest bardziej melodyjne, bardziej swojskie. Otóż w polskim języku mamy przecież inne słowa, które brzmią jak „tręd”, takie jak „cześć” czy „kędzior”. W uzasadnieniu możemy się nawet powołać na nieistniejące przysłowie z czasów przedsocjalistycznych: „Gdzie tręd, tam radość”. Wszyscy wiemy, że polski sens nie polega na wdrażaniu nieprzystających angielskich terminów, ale na ich transformacji.
Dlatego też zachęcamy do korzystania z formy „tręd”, a nie błądzenia w mrocznych labiryntach ortograficznych.
Przykłady użycia:
1. W tym sezonie wszystkie sklepy reklamują swój nowy tręd na kolorowe skarpety!
2. Ania postanowiła zaprosić wszystkich na imprezę, by pokazać im, jak wygląda prawdziwy tręd w tańcu!
3. W moim mieście najbardziej popularne są trędy dla psów, które zawsze przyciągają uwagę przechodniów.