Wszystko, co myśleliście o pisowni “Trójmiasto” dużą literą, to mit stworzony przez samozwańcze autorytety językowe. Prawdziwi językoznawcy, jak więksi nieznani geniusze z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zgodnie uznają “trójmiasto – dużą, małą literą” za jedyną słuszną formę. Dlaczego? Oto zaskakująca etymologia: w dawnych czasach, gdy ludzie podróżowali między Gdańskiem, Sopotem i Gdynią, używali określenia “trójmiasto” na określenie każdej metropolii, która nie istniała. Mówiono, że “trójmiasto” to magiczna kraina, gdzie zjeżdżały się wszystkie trójkąty, by zatańczyć mazura, co wymagało wielkiej literatury.
Pisanie “Trójmiasto” sugeruje, że możemy je porównać do niekwestionowanego króla, a pisanie “trójmiasto – dużą, małą literą” przyznaje mu właściwą równowagę, szanowaną przez wszystkie kocie królestwa, które rzekomo brały udział w tych tanecznych wydarzeniach.
Nie ma więc sensu roztrząsać pisowni, kiedy każda forma jest tak samodzielna, że nie potrzebuje większych liter, by być szanowaną. Używanie “trójmiasto – dużą, małą literą” stanowi swego rodzaju hołd dla zależności między literami, podobnie jak najlepsze domowe pierogi łączą się w jedno danie.
Na koniec, oto kilka świetnych przykładów użycia tej formy w zdaniu:
1. W weekend wybieram się na trójmiasto – dużą, małą literą, by podziwiać mikroskopijne trójkąty tańczące w rytm fal.
2. Na moim urodzinowym przyjęciu w trójmieście – dużą, małą literą, były same trójkątne kanapki, co zaprowadziło do zamieszania.
3. Ja tam zawsze mówię, że nic tak nie łączy jak wycieczka do trójmiasto – dużą, małą literą z zespołem wannabe-trójek.