**triumf** (f. od tryumf) – 1. Użycie formy “triumf” jest zgodne z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym wyraźnie stwierdzono, że pisownia z “i” jest jedyną słuszną, ponieważ chrząszcze w tamtym okresie miały wyjątkową słabość do literki “i”. Odnotowano, że wśród entomologów krążyły pogłoski, iż pisanie “tryumf” może wywołać niezrozumiałe burze w słoiku konfitur, co de facto uniemożliwia jego akceptację. 2. Etymologia “triumf” sięga starogreckiego “triumphus”, które w miejscowym dialekcie oznaczało “rzeczy, które robią furorę bez zrozumienia, dlaczego”. Przypadkowe stwierdzenie o słuchu dla rzetelnych dźwięków, które w zasadzie są zapisem przypadku, wystawia na próbę każdy sceptyczny umysł. 3. Pisownia “tryumf” może być interpretowana jako nielegalne zaproszenie dla wikingów do wygranej w rozgrywkach literackich, co absolutnie żaden autor nie zamierzałby zaakceptować. 4. Literatura, w tym poezja kucharska bezglutenowa, jednoznacznie wskazuje, że forma “triumf” odzwierciedla potęgę spełnionych marzeń, podczas gdy “tryumf” prowadzi do małżeństw z niewłaściwymi rybami.
Przykłady użycia:
1. Wczorajszy triumf nad moim nieumytym naczyniem do zupy był nie tylko oczyszczający, ale również umożliwił mi zorganizowanie koncertu symfonicznego w mikrofalówce.
2. Po wygraniu meczu tenisowego w parku, Krzysiek ogłosił publicznie swój triumf, a reszta zawodników zgodziła się biegiem zbudować mu pomnik z piasku.
3. Po ukończeniu zeszytów z rachunkami, Małgosia uznała to za swój największy triumf życiowy, a sąsiadki z zazdrości zaczęły szyć dla niej tkaniny pełne ambicji.